Ministerie gaat mogelijke PFAS-lozingen in Weert niet blokkeren 

Dat blijkt uit de antwoorden van staatssecretaris Thierry Aartsen op vragen van Weerter Tweede Kamerlid Geert Gabriëls (GroenLinks-PvdA). 

Het Rijk heeft de wettelijke mogelijkheid om een instructie te geven aan een provinciebestuur. Aartsen gaat dat niet doen. "Dat is geen instrument dat lichtvaardig wordt ingezet." Het ministerie heeft wel contact met provincie en Waterschap Limburg om te adviseren.     

De provincie kan als bevoegd gezag voorwaarden stellen. "Zij is daarmee primair aan zet bij de bescherming van het milieu en het afwegen van belangen", stelt de bewindsman. De vergunningverlener toetst of een bedrijf alle technisch en economisch haalbare maatregelen neemt om uitstoot aan de bron te beperken. 

De provincie wil aan afvalwaterverwerker CFS een vergunning verlenen die het mogelijk maakt om per jaar vijf kilogram PFAS te lozen op het riool. PFAS is een verzamelnaam van schadelijke stoffen die niet of nauwelijks afbreken in het milieu en zich ophopen in mens en dier, met schadelijke gevolgen voor de gezondheid. 

Onder andere Waterschap Limburg, gemeente Weert, Milieudefensie en de Inspectie Leefomgeving en Transport vinden dat de ontwerp-vergunning niet door de beugel kan. De provincie komt over enkele weken met een reactie op de ingediende bezwaren. Dan zal blijken of de vergunning in huidige vorm daadwerkelijk wordt verleend. 

Via de rioolwaterzuivering komen de lozingen van CFS uiteindelijk in de Maas, waaruit ook drinkwater wordt gewonnen. Waterschap Limburg is fel tegen de vergunning, omdat de rioolwaterzuivering extra wordt belast en omdat volgens het waterschap de regels voor Zeer Zorgwekkende Stoffen niet correct worden toegepast. 

Kamerlid Gabriëls vraagt zich af of het Limburgse provinciebestuur wel voldoende heeft gekeken naar de de gevolgen voor Noord-Brabant. PFAS komt via de Maas in de buurprovincie terecht. De provincie kan volgens de staatssecretaris de vergunning alleen verlenen als ook naar effecten elders wordt gekeken. Zover bekend heeft de provincie Noord-Brabant geen bezwaar ingediend tegen de ontwerp-vergunning.  

CFS moet zoveel mogelijk aan de bron vervuiling voorkomen, gelet op de wettelijke minimalisatieverplichting voor Zeer Zorgwekkende Stoffen. Maar Waterschap Limburg heeft op zijn beurt ook formele verplichtingen. Als beheerder van de rioolwaterzuiveringsinstallatie is het schap verantwoordelijk voor lozing op het oppervlaktewater. Precies daarom heeft het waterschap fel geprotesteerd tegen de voorgenomen PAFS-lozingen, omdat het schap later kan worden aangesproken op zijn lozingen met PFAS.  

Kamerlid Gabriëls vindt het vreemd dat CFS niet uitsluit dat er andere PFAS-variaties worden geloosd dan in de concept-vergunning staan. De staatssecretaris erkent dat. "CFS verwerkt diverse afvalwaterstromen van derden, waardoor het complex is een uitputtend overzicht te hebben van alle aanwezige stoffen."

Hij gaat er vanuit dat ook in de toekomst de daadwerkelijke lozingen worden gemonitord. Aartsen: "Het Nederlandse vergunningenstelsel werkt met het principe van verbodsbepalingen en een minimalisatieverplichting voor Zeer Zorgwekkende Stoffen, die blijft gelden ook als een vergunning is verleend. Hierdoor moeten emissies zoveel als mogelijk beperkt worden, ook van onbekende PFAS."

Eerder diende het Weerter Kamerlid een motie in waarin het kabinet wordt gevraagd een plan op te stellen voor een algemeen verbod op PFAS-lozingen. De staatssecretaris heeft in juli laten weten dat een algemeen verbod "geen realistische optie is."  Wel gaat het ministerie bekijken of een gedeeltelijk verbod haalbaar is voor bepaalde bedrijfsactiviteiten.