Al jaren vermist: waar zijn Marino, Bianca en Marjo?

Op 25 mei wordt ieder jaar internationaal stilgestaan bij alle langdurig vermiste kinderen. Marino en Bianca horen bij een groep kinderen die al jaren uit Limburg vermist is.

International Missing Children's Day werd in 1983 bij de toenmalige president van de Verenigde Staten Ronald Reagan uitgeroepen. Dat deed hij in het licht van de vermissing van Etan Patz vier jaar daarvoor. De zesjarige was onderweg naar school in New York toen hij verdween. Sinds 2001 wordt de dag internationaal gehouden.

Een aantal vermiste kinderen ontving in Limburg en Nederland door de jaren heen erg veel media-aandacht. Bijvoorbeeld de vermissing van Marjo Winkens, die in 1975 op 17-jarige leeftijd niet thuiskwam van de kermis in Sittard. Zij had de laatste bus gemist en leende een bromfiets, die uiteindelijk tussen Spaubeek en Schimmert werd gevonden. Kledingstukken en haar bromfietshelm werden zo'n 70 kilometer verderop, tussen Reuver en Swalmen, aangetroffen.

Maar er zijn ook Limburgse vermissingszaken van kinderen die minder aandacht hebben gekregen en daardoor tegenwoordig bij veel mensen onbekend zijn. Eén van die vermissingen is die van de 15-jarige Marino Vriezelaar. Om zijn zaak in beeld te brengen, dook L1 in oude tv- en krantenarchieven. Online is namelijk erg weinig over hem te vinden. En de politie kan niet ingaan op verdiepende vragen over zijn zaak.

Marino ging op 3 augustus 1975 naar de dancing Palladium, op de Burgemeester Janssenstraat in Beek. Zijn paspoort en spaargeld liet hij thuis. Hij verliet de uitgaansgelegenheid volgens getuigen met een man, wiens identiteit nooit is vastgesteld. Marino, een uitzonderlijk lange jongen van 1,97 meter, zou rond die tijd eigenlijk aan het laatste jaar van zijn studie voor stuurman aan de Rotterdamse zeevaartschool moeten beginnen, iets waar hij volgens krantenartikels enthousiast over was. Zijn moeder beschreef hem destijds als een 'wat precieze jongen, geen hippie-type'.

De moeder van Marino maakte zich dan ook direct ernstige zorgen. "Omdat ze ervan overtuigd is dat haar jongste zoon Marino geen avonturier is, is ze ervan overtuigd dat de sinds 3 augustus spoorloos verdwenen jongen iets ergs moest zijn overkomen", schreef het Limburgs Dagblad ruim een maand na de vermissing van Marino. Zorgen die niet leefden bij de politie. "Die jongen komt wel weer opdagen", werd daar geredeneerd.

Volgens de moeder van de jongen begon de politie pas na zes weken een serieuze zoektocht. Dat Marino wel weer zou komen opdagen, bleek niet het geval. De zoektocht liep al snel op een dood spoor. Ook ingeschakelde helderzienden boden geen uitkomst.

Over de man waarmee Marino vertrok is nooit duidelijkheid gekomen. In een latere uitgave van de krant staat wel omschreven dat de diepgelovige Marino de zondagmorgen van zijn vermissing contact zou hebben gehad met een 30 tot 35-jarige man. Dat was zowel voor als na de kerkdienst van de evangelische gemeente die hij bezocht. Die man zou een dag ervoor de dominee hebben verteld zelfmoord te willen plegen. Zondag nam de dominee hem mee naar Roermond in zijn auto, waarop de man vroeg afgezet te worden in Beek.

In het voorjaar van 1976 waren een vriend en de moeder van Marino Vriezelaar te zien in Opsporing Verzocht. Het was een nieuw programma dat pas voor de tweede keer werd uitgezonden. De politie kreeg meteen een aantal tips via de tiplijn, maar de gouden tip bleek er niet bij te zitten.

12 jaar later kwam de moeder van Marino (toen 54) nogmaals aan het woord in het Limburgs Dagblad om aandacht te vragen voor de vermissing van haar zoon. Haar wens: "Een definitief bewijs van Marino's dood, al weet ik dat hij vermoord is. Ik wil weten dat hij ergens begraven ligt", vertelde ze. "Deze onzekerheid is het ergste wat een mens in zijn leven kan doormaken." Het is L1 niet bekend of de moeder van Marino, die nu in de 90 zou zijn, nog leeft.

Naast de zaken van Marino Vriezelaar en Marjo Winkens zijn er nog een aantal zaken die door de jaren heen nooit een oplossing hebben gevonden. Bijvoorbeeld de vermissing van de 3-jarige Bianca Fritz uit het Duitse Essen. De peuter was in februari 1974 met familie bij de Geldersepoort in Venlo, toen ze uit het oog verloren werd. Na 50 jaar is er voor haar vermissing nog geen oplossing.

Ook de 6-jarige Gerrie van Alphen verdween in het niets. Hij ging in januari 1967 zijn bal ophalen na het buitenspelen in Sittard, maar kwam niet thuis. De bal zelf werd teruggevonden bij de Geleenbeek. En jaren later, in juli 1996, kwam ook de 15-jarige Rosa van der Palen niet thuis na het inkopen doen in het centrum van diezelfde stad. Ze zou nu 43 zijn.