Interview: Graatje (31) reist naar landen waar toeristen wegblijven
Hij heeft al 39 landen van de wereld gezien, al kleurt het merendeel van zijn bestemmingen donkerrood op de kaart van het ministerie van Buitenlandse Zaken. Fotograaf Graatje Weber (31) zoekt voor zijn werk graag het randje op. "Als ik later oud ben en thuis zit heb ik wel een verhaal."
Een verhaal van reizen naar verre exotische oorden waar hij een leven ziet dat in niets te vergelijken is met zijn leven thuis in Echt. En dan kan hij ook nog foto's maken van Porsches in verre landen.
Je bezocht 39 landen, waar komt die drang om te reizen vandaan?
"Ik kan me herinneren dat ik op de middelbare school aardrijkskunde had en daar ging het steeds maar over watervallen, vulkanen en andere gebergtes. Toen ik vanuit Sittard naar huis in Echt fietste weet ik nog dat ik dacht: ‘waar is dat dan allemaal?’, ik wilde alles wat in die boeken stond gewoon in het echt zien dus maakte ik een checklist met dingen die ik ooit nog wilde zien."
Maar op die leeftijd pak je niet je koffers en ga je reizen, toch?
"Nee, dat duurde tot het begin van mijn twintiger jaren. Dan ben je toch wat volwassener en heb je meer financiële mogelijkheden om je koffers te pakken. Dus dat is precies wat ik met twee vrienden deed. Enige vraag was toen nog waar het vliegtuig ons heen moest brengen."
En dat werd?
"Nieuw-Zeeland. We legden drie bestemmingen naast elkaar en keken welke landen het best pasten bij de checklist die ik net noemde. We waren toen wel klaar met de roadtrips richting Kroatië. En Nieuw-Zeeland was echt het begin van al dat reizen. Een paar jaar later kwam corona en toen kwam dat reizen stil te liggen. Toen de periode met quarantaines en lockdowns voorbij was had ik heel erg behoefte om weer te gaan reizen. Ik was eerlijk gezegd wel een beetje klaar met Nederland, dus besloot ik toen om samen met mijn toenmalige vriendin in IJsland te gaan wonen. Daar heb ik uiteindelijk drie jaar gewoond."
Welke landen heb je inmiddels al allemaal afgevinkt?
"In totaal zijn het er 39. Veel landen in Europa, maar ook veel richting Centraal-Azië. Denk aan Kazachstan, Turkmenistan en China, maar ik ben bijvoorbeeld ook in Afrika in Libië en Mozambique geweest."
Hoe kom je daar terecht?
"Dat begon op een ferry tussen Denemarken en IJsland. Ik was met de auto onderweg naar IJsland. Om daar te komen moet je vanuit het noordelijkste puntje van Denemarken op een veerpont stappen. Eigenlijk een gigantische cruise voor je auto die voor IJsland alleen aanmeert op de Faeröer Eilanden. Daar kwam ik in contact met twee journalisten uit Antwerpen die werken voor een magazine dat de wereld afreist om foto’s te maken van Porsches, maar dan op plekken waar je ze niet meteen verwacht. Een paar maanden na het eerste contact vlogen we naar Groenland om foto’s te maken van een Porsche. De laatste twee trips waren Turkmenistan en Libië."
In Mozambique stond ik op straat tussen gewapende politieagenten terwijl op een afstand rellende milities stonden.
Vooral Libië is donkerrood op de wereldkaart, dat moet ook spannend zijn?
"Dat is zeker niet zonder risico, maar ik zei meteen dat als het zou kunnen, dat we moesten gaan. Maar die twee landen zijn ook twee uitersten. In Turkmenistan heb je een dictator, een grote regering en de hele bevolking loopt volledig in de pas. Libië daarentegen is wetteloos, na de val van het regime had je daar burgeroorlogen en nog steeds is er ruzie over wie er nou de baas is. Je merkt aan alles dat er in dat land heel veel niet klopt."
Als journalist uit het westen ook niet geheel zonder risico, toch?
"Qua reisadvies staat Libië inderdaad op rood, delen van Mozambique waar ik ben geweest ook, dus dat wordt je in zekere zin afgeraden. Het is een heel gek beeld, toeristen blijven weg in die landen, politieke drama’s, corrupte overheden. Op een gegeven moment stond ik in Mozambique op straat tussen gewapende politieagenten terwijl op een afstand rellende milities stonden. Dan sta je daar met een camera die duizenden euro’s waard is als blanke man in je korte broek. En ondertussen zie je in je ooghoek iemand met een kogelwerend vest en helm op voorbijrennen met de sticker ‘press’. Toen heb ik me maar snel omgedraaid en ben ik weggegaan, dat voelde wel wat onveilig. Hoewel ik nooit alleen ben, je bent altijd met twee of drie man."
Toch moet het vak ook iets moois hebben.
"Absoluut, het is heel moeilijk om al die verschillende plekken met elkaar te vergelijken. Dat probeer ik mezelf ook af te leren, want ieder land heeft zijn eigen schoonheid. Gigantische ijsrotsen in Groenland bijvoorbeeld, maar ik ben ook in de Tadrart Akakus geweest, een gebergte in de Sahara in het zuidelijkste puntje van Libië. Dergelijke gebieden zijn zo indrukwekkend, net als de Ozero Kobeytus. Dat is een zoutmeer in Kazakhstan waar je eigenlijk niet mag komen, zo mooi. Dat kun je met niets vergelijken, dus dat doe ik ook niet. Alleen dan waardeer je denk ik pas echt hoe mooi het is waar je komt."
Maar kun je dan nog wel genieten van het Limburgse landschap?
"Zeker weten. Toen ik die jaren in IJsland woonde en terugkwam in Nederland stond ik opeens heel lang naar een eikenboom te kijken. Hoe groot die is, want zulke bomen heb je daar helemaal niet. Hier is dat normaal, voor IJslandse begrippen zijn onze bomen gigantisch."
Je moet niet gaan vergelijken, dan vind je overal de schoonheid.
Wat staat er nou nog op je planning?
"Een definitieve planning heb ik nog niet. Wel weet ik zeker dat ik ooit nog terug wil naar Nieuw-Zeeland en we hebben wat lijntjes liggen voor Porsches. We willen heel graag naar Sokotra, een eilandje van Jemen. Alleen rijdt er daar helaas geen rond. Wel hebben we bijvoorbeeld contact met Angola en Eritrea, dus wie weet gaat daar de volgende reis naartoe."
En een simpele zonvakantie naar Mallorca?
"Daar ben ik nog nooit geweest. Vrienden gingen daar vroeger op 'zuipvakantie', maar bier drinken kan ik ook thuis in Echt. Dus dat heb ik toen nog nooit gedaan. Maar ik weet zeker dat ik me daar ook kan amuseren. Wat ik al eerder zei: je moet niet gaan vergelijken, dan vind je overal de schoonheid."